Ik zit op de bank en schrijf dit maal mijn blog. Mijn computer heeft kuren. Ik troost mijzelf met de gedachte dat ik eens tijdens een workshop columns schrijven heb geleerd dat schrijven met pen en papier de creatieve helft van je hersens stimuleert. Dus jullie zijn gewaarschuwd.
Waarom wil iemand in hemelsnaam een boek uitgeven. Als je het intervieuw leest met Floor Westerveld in Schrijvers Magazine wordt je daar niet echt vrolijk van. Geen uitgever te vinden die je boek uit wil geven. Voor mij zijn het juist deze verhalen over doorzettingsvermogen en zelfvertrouwen die ik geweldig vind. Deze verhalen vormen dan ook de filosofie achter mijn eigen boek. Het lezen van verhalen is namelijk een van de krachtigste manieren om nieuwe waarden te ontdekken en deuren te openen naar nieuwe mogelijkheden.
De titel van mijn boek is “Wonder Women”. Waar gebeurde verhalen waarbij gewone vrouwen een bijzonder verhaal te vertellen hebben. Zo kreeg ik al weer een hele tijd geleden een verhaal toegestuurd van kinderboeken schrijfster Marleen Mutsaers. Zij schreef onder andere het boek “Het Monster van Mama”. Hierbij beschrijft Marleen het verhaal van een moeder met borstkanker gezien door de ogen van een kind.
Het verhaal wat ze mij toestuurde voor mijn verhalenbundel eindigde met de volgende alinea:"Dit jaar heb ik een chicklit gemaakt voor in een mooi boek met verhalen van bekende en onbekende schrijvers en schrijfsters over de liefde in al haar facetten. En zelfs dat verhaal blijft van de luchtige. Dat, terwijl ik lijd aan borstkanker met uitzaaiingen naar de lever. Het is voor de tweede keer alweer geconstateerd: ik ga er positief vol tegenaan. Ik krijg nu twaalf keer wekelijks Taxol per infuus en daarna gaat het per drie weken verder met een infuus tegen botontkalking. En ik ben totaal niet ziek. Wat ik al allemaal gevreten heb… die energie die vrijkomt, abnormaal zeg. Maar ach, als je ziek wordt en je weet waar je het voor doet is dat helemaal niet erg. En ja, waarschijnlijk word ik voor de tweede keer dus kaal, ook de haren van de wenkbrauwen, de ogen enne… de rest. ‘Mama, KIJK ES!’
Marleen Mutsaers©
Gewezen biebmiep, daarna van lousy administratief medewerkster en secretaresse lekker fulltime kinderboekenschrijfster geworden, haar droombaan, al is dat pas na dertig jaar uitgekomen, de erkenning voelt geweldig
Deze en nog vele andere verhalen zou ik graag met jullie willen delen als ik een jaarlijkse blog voor Margriet zou schrijven. Lijkt je dat leuk laat dan eens een reactie achter bij deze blog. Heb je zelf een bijzonder verhaal te vertellen en ben jij een van die Wonder Women waar ik naar op zoek ben. Kijk dan eens op mijn website:www.annemariebun.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten