Tijdzones

Het is weer zover, de vakantie is begonnen. Even geen dagelijkse routine van op tijd naar bed, huiswerk maken, rijden van en naar de hockey enz, enz,

Soms denk ik dat mijn kinderen in een andere tijdzone leven. Niet in Greenwichtijd maar in een Kinderen tijdzone. Het is tijdens de schoolperiode vaak een dagelijkse strijd om in dezelfde tijdzone terecht te komen als waarin mijn kinderen leven. Zo is een uur TV kijken in kindertijd lang niet lang genoeg en is om 20.00 naar bed altijd veel te vroeg. Op de kinderkalender is Sinterklaas is altijd te ver weg, is je verjaardag een nationale feestdag en duurt de zomervakantie eeuwig.

Misschien moeten wij als ouders wel een ander soort punctualiteit verwachten van onze kinderen. Als we als ouder vragen doe nu je huiswerk, zal mijn dochter zeggen “ok” maar komt niet in beweging. Dit komt dan waarschijnlijk omdat in volwassenen tijd nu betekent, binnen een paar minuten, maar in kindertijd betekent dit blijven zitten op de bank totdat je moeder het 5 keer heeft gevraagd en tenslotte de TV uitzet.

Als ik zeg: “We gaan straks weg”. Betekent dit voor mij, nadat ik een kop koffie heb gehad en mijn haar enigszins heb gefatsoeneerd. Voor mijn zoon Maurits, die duidelijk geen snooze knop op zijn kinderklok heeft, betekent straks, nu. Mam ben je al klaar? Mama kunnen we nu gaan? Mamaaaa wanneer gaan we nou?

Kortom ik ga maar op tijd beginnen met het afstemmen van de verschillende tijdzones want voor ik het weet is de vakantie weer voorbij en blijkt dat mijn kinderen niet alleen in een andere tijdzone maar ook op een andere planeet leven!

Woord van de Week: Vrouwen, eten en God

Het voordeel van dit weer is dat het overal te warm voor is. Behalve voor……. lezen! Eén van mijn grootste hobby’s.

Zittend in de schaduw van een grote parasol geniet ik van mijn boek en van mijn kinderen die in het zwembad plonsen. Ja, we hebben enkele jaren geleden een zwembad in onze tuin laten aanleggen. Decadent maar heerlijk. Vandaag had ik dan ook eindelijk tijd voor het lezen van een boek dat ik enkele weken geleden heb gekregen van een vriendin uit Amerika. Women, Food and God geschreven door Geneen Roth.

Het thema van het boek is dat de manier waarop we eten, hoe we over eten denken en hoe we met eten omgaan vaak overeen komt met hoe we alles doen in ons leven. De schrijfster laat ons zien hoe en waarom dit zo is. Ze omschrijft hoe we een andere band met voeding kunnen krijgen en geeft voorbeelden van vrouwen die dat hebben gedaan. Als lezer kun je jezelf vaak geheel of gedeeltelijk met deze vrouwen identificeren.

Geneen Roth heeft mij in ieder geval overtuigd (en misschien jou ook wel) dat we juist niet moeten proberen om onze eetproblemen kwijt te raken of op te lossen. De manier van eten die wordt omschreven gaat uit van intuïtief eten. Luister naar je lichaam en herken wat het nodig heeft. Zo kunnen we voor altijd en eeuwig onze strijd met ons gewicht beëindigen, en streven om onze relatie met eten te verbeteren. Dit boek is geen dieet maar een manier van leven gerelateerd aan voeding.

Terwijl ik de laatste regels van mijn boek aan het lezen ben steekt mijn man de barbecue aan. Dit boek betekent een einde aan al de gekke en strenge diëten die ik de afgelopen jaren heb gevolgd en in plaats daarvan volg ik de laatste regel uit het gedicht van Derek Walcott “Love After Love”: "Sit. Feast on your live”.

Love After Love

The time will come
when, with elation
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror
and each will smile at the other's welcome,

and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.

Woord van de Week: Een knuffel is.....

Knuffelen, ik vind het heerlijk. Als jongste uit een gezin van vier kinderen ben ik heel wat afgeknuffeld. Nu ik zelf moeder ben las ik ook iedere dag een klein knuffeluurtje in. Deze week bleef het echter niet bij een klein uurtje. Mijn zoontje Maurits, van zes, moest namelijk geopereerd worden aan zijn amandelen.

Dus nog een laatste knuffel op het moment dat hij al slap is van de narcose en ik de operatiekamer met lood in mijn schoenen moet verlaten. Ook de rest van de week zijn de knuffels niet van de lucht. Een knuffel als hij wakker wordt en verdwaasd rond zich heen kijkt. De eindeloze knuffels als hij pijn heeft bij het slikken of als hij weer dat vieze drankje moet.

Kortom knuffelen moet, want knuffelen is gezond. Het helpt het immuunsysteem, geneest depressies en verminderd stress. Het werkt verkwikkend, verjongend en heeft geen negatieve bijwerkingen. Knuffelen is niets minder dan een magisch medicijn. Knuffelen is natuurlijk. Het is organisch, natuurlijk gezoet en heeft geen kunstmatige ingrediënten, milieu vriendelijk en 100% geneeskrachtig.

Knuffelen is het ideale cadeau. Geschikt voor iedere gelegenheid. Leuk om te geven en te ontvangen en wordt gegeven in een eigen verpakking. Knuffelen is gewoon perfect. Geen batterijen nodig, vetvrij, geen maandelijkse aflossing en niet giftig.

Knuffelen is een onderbenutte bron met magische krachten. Als we ons hart en armen openen, moedigen we anderen aan om het zelfde te doen.

Denk aan de mensen in je eigen leven. Zijn er knuffels die je wilt geven. Wacht je en hoop je er op dat anderen de eerste stap zullen zetten. Wacht niet af. Neem het initiatief.

Maurits hangt alweer aan mijn been wachtend op een volgende knuffel, één met magische

Woord van de Week: Wonder Women

Ik zit op de bank en schrijf dit maal mijn blog. Mijn computer heeft kuren. Ik troost mijzelf met de gedachte dat ik eens tijdens een workshop columns schrijven heb geleerd dat schrijven met pen en papier de creatieve helft van je hersens stimuleert. Dus jullie zijn gewaarschuwd.

Waarom wil iemand in hemelsnaam een boek uitgeven. Als je het intervieuw leest met Floor Westerveld in Schrijvers Magazine wordt je daar niet echt vrolijk van. Geen uitgever te vinden die je boek uit wil geven. Voor mij zijn het juist deze verhalen over doorzettingsvermogen en zelfvertrouwen die ik geweldig vind. Deze verhalen vormen dan ook de filosofie achter mijn eigen boek. Het lezen van verhalen is namelijk een van de krachtigste manieren om nieuwe waarden te ontdekken en deuren te openen naar nieuwe mogelijkheden.

De titel van mijn boek is “Wonder Women”. Waar gebeurde verhalen waarbij gewone vrouwen een bijzonder verhaal te vertellen hebben. Zo kreeg ik al weer een hele tijd geleden een verhaal toegestuurd van kinderboeken schrijfster Marleen Mutsaers. Zij schreef onder andere het boek “Het Monster van Mama”. Hierbij beschrijft Marleen het verhaal van een moeder met borstkanker gezien door de ogen van een kind.

Het verhaal wat ze mij toestuurde voor mijn verhalenbundel eindigde met de volgende alinea:"Dit jaar heb ik een chicklit gemaakt voor in een mooi boek met verhalen van bekende en onbekende schrijvers en schrijfsters over de liefde in al haar facetten. En zelfs dat verhaal blijft van de luchtige. Dat, terwijl ik lijd aan borstkanker met uitzaaiingen naar de lever. Het is voor de tweede keer alweer geconstateerd: ik ga er positief vol tegenaan. Ik krijg nu twaalf keer wekelijks Taxol per infuus en daarna gaat het per drie weken verder met een infuus tegen botontkalking. En ik ben totaal niet ziek. Wat ik al allemaal gevreten heb… die energie die vrijkomt, abnormaal zeg. Maar ach, als je ziek wordt en je weet waar je het voor doet is dat helemaal niet erg. En ja, waarschijnlijk word ik voor de tweede keer dus kaal, ook de haren van de wenkbrauwen, de ogen enne… de rest. ‘Mama, KIJK ES!’

Marleen Mutsaers©

Gewezen biebmiep, daarna van lousy administratief medewerkster en secretaresse lekker fulltime kinderboekenschrijfster geworden, haar droombaan, al is dat pas na dertig jaar uitgekomen, de erkenning voelt geweldig

Deze en nog vele andere verhalen zou ik graag met jullie willen delen als ik een jaarlijkse blog voor Margriet zou schrijven. Lijkt je dat leuk laat dan eens een reactie achter bij deze blog. Heb je zelf een bijzonder verhaal te vertellen en ben jij een van die Wonder Women waar ik naar op zoek ben. Kijk dan eens op mijn website:www.annemariebun.com

Woord van de Week: Kookgek

Er is een oud gezegde dat zegt, als je iets gedaan wilt krijgen, vraag het aan de meest drukke persoon in de kamer……


Ik denk dat ik hiervoor op dit moment zeker in aanmerking kom. Ik zit midden in het lanceren van mijn website, loop mee met de avondvierdaagse wat betekent dat er voor zes uur gekookt en gegeten moeten worden en ben ik druk als coördinator voor de jaarlijkse collecte van het Rode Kruis.

Beloftes om te houden, 50 bekertjes vullen met spekjes die verkocht moeten worden tijdens de vierdaagse, versturen van een conceptexemplaar van mijn boek naar een magazine, onze pup aangeven voor de hondenbelasting, bellen met keukenboer want mijn oven doet het niet meer en…. en……oh mijn God. Ik krijg al bijna hartkloppingen bij het opschrijven alleen al.

Gisteren hadden we ook nog vrienden uitgenodigd voor één van die lastminute improvisatie borrel/etentjes met de kinderen – die ik trouwens geweldig vind. Ik wilde ze niet met een karig etentje afschepen. Dus liet ik alles uit mijn handen vallen en begon met het maken van een Monchou taart. Heel handig uit een pakje en geen oven nodig! Hij werd echt geweldig geen taartbodem die uit elkaar valt maar lekker stevig. De kinderen vonden het heerlijk om mee te helpen. Vooral het aflikken van de lepels leverde de nodige ah’s en mmm’s op.

Alleen God weet waar ik de tijd vandaan haalde maar het voelde bijna meditatief aan. Even een uur lang niet meer rennen en vliegen maar gewoon even iets met mijn handen doen. Heerlijk!

Benodigdheden:
1 pakje Monchou taart
1 pakje Monchou
boter
slagroom
blikje kersen
koelkast

Woord van de Week: Jongleren

Ik check mijn e-mail box. Het is 6.15 uur. Echt een belachelijk uur voor een zaterdagmorgen. Maar goed, ik heb nu eenmaal een pup dus dat betekent vroeg uit de veren. Dit heeft ook zo zijn voordelen, want nu kan ik even ongestoord werken.

Deze week heb ik voor het eerst mijn website op verschillende forums gezet. Ik hoop op die manier wat meer ideeën te krijgen over hoe ik mijn website tot een leuke stek kan maken voor schrijvende moeders. Zodat mijn concept verder uitgewerkt kan worden naar iets geweldigs. Via deze forums kwam ik dan ook in gesprek met schrijvers, schrijvers in wording, een breast juggler, grapjassen en een voormalig politie agente.

Nou weet ik dat jullie allemaal meer willen weten over die “breast juggler”. Dus hier komt ie dan. Enkele dagen nadat ik mijn bericht op een forum had geplaatst ontving ik een e-mail van Natasja. Ze vertelde me dat ze net terug was van een festival waar ze had opgetreden als breast juggler en daarnaast ook korte verhalen schreef. Nou wilde ik niet gelijk naïef of dom overkomen door haar een e-mail te sturen met de vraag wat dat dan precies was "breast juggling". Ik dacht geen probleem ik ga het straks gewoon even Googlen.

Dat deed ik dan ook. Het enige wat ik echter op het internet kon vinden in referentie tot breast juggling was entertainers die jongleerden met borst implantaten, jongleren met ballen die er uit zagen als borsten, gala’s die werden georganiseerd ten bate van borstkanker onderzoek, maar niemand die echt kon jongleren met borsten. Let wel, volgens de foto op haar blog had ze een omvangrijke boezem en een zeer vrouwelijk figuur. Dus ik bedacht bij mezelf dat het echt mogelijk moest zijn.

En ik vindt het best leuk om dat te geloven.

Bezoek mijn website: www.annemariebun.com

Woord van de Week: Puppy Love

Hier zit ik dan te ploeteren op wat mijn eerste blog moet worden. Het zou over de ontwikkelingen van mijn boek moeten gaan. Hoe zo boek! Denk ik nu. Vanaf afgelopen zondag zijn we in het bezit van een schattige 8 weken oude Labrador pup. Ja je weet wel net zoals in de reclame maar dan zwart. Net op het moment dat ik aan het bedenken ben hoe ik toch nog even snel een leuke blog kan schrijven hangt onze kleine Tommy al in mijn gordijnen. Snel gooi ik hem een oud T-shirt toe en spreek hem vermanend toe. Hij kijkt me schuldbewust aan en begint een nieuwe worsteling maar nu met het T-shirt. Je vraagt je misschien af waarom je zo’n beest überhaupt in huis haalt. De ellende van het zindelijk maken bijvoorbeeld. Ik ben inmiddels de tel kwijt van het aantal warme hondendrollen en hondenpies dat ik deze week heb opgeruimd. De fascinatie voor het hebben van een hond begon bij mij echter al vijfentwintig jaar geleden . Toen kreeg ik voor mijn verjaardag een hondenboek kado. Al de pagina’s kende ik uit mijn hoofd en de foto van mijn favoriete hondje staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Afgelopen zondag kon ik dan 25 jaar na het krijgen van dit geweldige boek, op Moederdag nog wel, mijn hondje ophalen. Na een autorit van zeker twee uur, waarvan hij het eerste half uur voortdurend in mijn oor blafte, reden we onze woonplaats binnen. Eindelijk het was zover, bijna thuis……., maar niet voordat onze lieve Tommy mij nog even van boven tot onder had ondergekotst. Hij heeft last van wagenziekte, de schat. Ach denk ik nu een paar dagen later, met een kop thee in mijn hand en het kleine zwarte monster slapend aan mijn voeten. Van dit ogenblik wil ik genieten. Hier heb vijfentwintig jaar lang op gewacht. Terwijl ik dit opschrijf en mijn thee inmiddels is vervangen door een glas wijn, weet ik ook weer waarom ik dit boek wil schrijven. Dit is wat ik wil met mijn boek, een boek met verhalen die iemand een levenlang blijven fascineren. Net zoals mijn geweldige hondenboek. Morgen ga ik weer aan de slag.